An appeal గాడిదలకో విన్నపం

గాడిదలకో విన్నపం
ప్రియమైన గాడిదలకు,
మీరు మానవాళికి చేస్తున్న సేవ అమోఘం. మా బరువుల్ని మీరు మీ పంటి బిగువుని మోస్తున్న తీరు శ్లాఘనీయం. కానీ మాకు సేవ చేసి సేవ చేసి మీరు చాలా ఎక్కువ అలిసిపోతున్నారు. కాబట్టి మీరు కొంచెం విశ్రాంతి తీసుకోవాలి.
ముఖ్యంగ, పొద్దున్న పూట. మా పిల్లలు స్కూళ్లకు, మేం ఆఫీసులకు వెళ్లే వరకు విశ్రాంతి తీసుకొని, నింపాదిగా లేచి రోడ్లమీదకు రాగలరు.
ఇట్లు
నగర ప్రజలు

  (PS: ఈ పోస్టు గాడిదల్ని ఉద్దేశించినది మాత్రమే. పొద్దున్నేఅశోక్ నగర్లో స్కూళ్ళు తెరిచే టైమ్ లో అన్ని జంక్షన్లలో ట్రాఫిక్ ని బాజాప్త ఆపేసి హాయిగా వెళ్ళిపోయి, వందల మంది పిల్లలు స్కూలుకు లేటవడానికి కారణమైన వీఐపీ గారి గురించి కాదు.)

Unwritten traffic rules

Strictly follow traffic rules but keep these things in mind while driving in Hyderabad

1) One-way roads are not one-way always. Be warned -- don't take one-ways for granted. Look at the other side too. Or, get hit.

2) One-way rules not applicable to some, including cops, VIPs and people's representatives.

3) Fast-lanes on main roads are strictly meant for slow-moving vehicles. They follow the lane discipline. They don't move even if the whole traffic is held up behind.

4) Don't be surprised if people overtake from the left side. Some do it for fun, others because the fast-moving lanes are occupied.

5) Don't get irritated by honking. Honking is the hallmark of Hyderabad roads.

6) Factor in the vehicles stopped on the other side, while taking a U-turn. Don't ask them to move ahead. They might feel offended.

7) Provide for an additional one-hour to reach your destination to give VIPs a faster passage.
8) If you are a pedestrian, don't forget to take a minimum health insurance cover for Rs 10 lakhs.
9) Remember Roads are meant for vehicles not for walking.
10) Don't curse yourself if you've forgotten to capture a great moment on the road. The traffic department must have captured all of your road life. They have over 10,000 cameras and cameramen to take care of this.

భూతల స్వర్గం

    కొందరు అనుకుంటారు జర్నలిస్టు బతుకు గొప్పదని. ఇంకొందరనుకుంటారు లంచగొండులని, సిగ్గులేని వాళ్ళని, ప్రజల గోస పట్టని వాళ్ళని.

   కానీ, జర్నలిస్టులకు మాత్రమే తెలుసు, ఆ బతుకు ఎలాటిదో. తిరగలిలో పడి, నలిగి, లేచి మళ్ళీ పడి -- ఊపిరాడని, ఊపిరి తీసుకోలేని బతుకు. రిపోర్టర్ల బతుకు మరింత దుర్భరం. తలమాసిన వాళ్ళు, తలపండిన వాళ్ళు, మూర్ఖులు, దుర్మార్గులు, రాజకీయనాయకులు, దొంగలు, నటులు, పోలీసులు, సెలెబ్రిటీలు, సెలెబ్రిటీల్ని అరాధించేవాళ్ళు, డబ్బున్న వాళ్ళు -- వీళ్ళందరితో వేగాలి. వాళ్ళ చరిత్రలు గుర్తుపెట్టుకోవాలి, తవ్వితీయాలి, వాళ్లకి చరిత్రలేక పొతే ఫోటోషాపుతో చరిత్ర సృష్టించాలి.

  ఏదైనా చెయ్యాలి, కానీ వాళ్ళని హీరోల్లాగా చూపించాలి. వాళ్ళ మాటల్ని పెద్ద హెడ్డింగులతొ రాయాలి. నచ్చని వాళ్ళపై బురద స్టోరీలు రాయాలి. ప్రజల కళ్ళకి తెరలు కట్టాలి. కొన్నిసార్లు గంతలు కట్టాలి.

***

    కళ్ళ ముందు కంప్యూటర్ స్క్రీన్ అలుక్కు పోయి కనిపిస్తొంది. ఓపెన్ చేసిపెట్టిన ఖాళీ డాక్యుమెంట్ నన్ను మింగెయ్యడనికి వచ్చిన ఓ తెల్ల భూతపు నోరులా కనిపిస్తుంది. పదాలు కొదుతున్నాను. డిలీట్ చేస్తున్నాను. కొదుతున్నాను. డిలీట్ చేస్తున్నాను.  పదాలు దొరకదం లేదు. వాక్యాలు కుదరడం లేదు. టైమ్ పరిగెడుతున్నది.

  ఇప్పుడు నేను ముఖ్యమంత్రి ఇంటర్వ్యూ కొట్టాలి. ఆ రోజుకది లీడ్ వార్త మాత్రమే కాదు. లోపల మరో రెండు పుల్ పేజీలు కేటాయించారు. ఓరెండు గంటల్లో మొత్తం నింపాలి.  స్క్రీన్ మీద వాచ్ అదుపు లేకుండా తిరుగుతోంది. అవతలి వైపు నుండి డెస్క్ ఇంచార్జ్ అసహనంగా కదులుతున్నాడు. అప్పటికే ఎన్నోసార్లు అడిగేడు. “కనీసం హై లైట్లు చెప్పండి. బాక్స్ లు,  గ్రాఫిక్స్ రెడీ చేసుకుంటాం,” అన్నాడు.

   నా వేళ్ళు కీ బోర్డు మీద మెల్లగా వణకడం నాకు తెలుస్తోంది. హాల్లోని మిగతా నలబైమంది టక టకామని రిపోర్టులు కొడుతున్నారు, రిపోర్టులను ఎడిట్ చేస్తున్నారు.మాట్లాడుకుంటున్నారు. జోకులేసుకుంటున్నారు. తొమ్మిదవుతోంది.

    ఏం కొట్టాలో తెలియడం లేదు. ఏం చెయ్యాలో తోచడం లేదు.

***

   ఎలా తెలుస్తుంది? ఇంటర్వ్యూ చేస్తేనే కదా?

   అంటే, దొరికితేనే కదా!

   ప్రముఖుల ఇంటర్వ్యూలు అందరికీ దొరకవు. వాళ్లు అనుకున్న వాళ్ళకి మాత్రమే ఇస్తారు. వాళ్ళ పత్రికలకు, వాళ్లు చెప్పింది రాసే వాళ్ళకే, వాళ్ళని ఇబ్బంది పెట్టని ప్రశ్నలని అడగే వాళ్ళని, వాళ్ళ కళ్ళు చారడేసి ఉన్నాయని రాసేవాళ్ళని -- వాళ్ళని మాత్రమే పిలుస్తారు.

"సార్, ఆయన ఇంటర్వ్యూలు అందరికీ ఇవ్వడం లేదట," అని చెప్పేను ఎడిటర్ కి.

"సంపాదించాలయ్యా, సంపాదించాలి. నువ్వేం చేస్తావో తెలీదు. ఎలా చేస్తావో తెలీదు, కానీ సాయంత్రానికల్లా  ఇంటర్వ్యూ కావాలి," అన్నాడు.

  ఇక అప్పీల్ లేదు.  డూ ఆర్ డై.
టైం చూసుకున్నాను. మధ్యాహ్నం పన్నెండయింది. ఇక ప్రపంచంలో ఎవరూ కాపాడలేరు నన్ను.  ఏదో ఒకటి చెయ్యాలి. ఎలాగోలా మాట్లాడాలి ఆయనతో. ఎవరి కాళ్ళైనా పట్టుకోవాలి.

నాయకుడి కింద పనిచేసే టీమ్ లీడర్ కి ఫోన్ చేసేను. ఫోన్ ఎత్తలేదు. మళ్లీ చేసేను. మళ్లీ ఎత్తలేదు. వేరే వాళ్ళకి ఫోన్ చేసేను. అధికారం లేనపుడు నాయకుడి ఇంటర్వ్యూ చెయ్యమని నా వెంటతిరిగిన, నన్ను బతిమాలిన అనుచరుడికి ఫోన్ చేసేను.

"నేను వూళ్ళో లేను సార్," అన్నాడు.

దాని అర్ధం ఊళ్ళో లేనని కాదు. ‘ నీకు ఇంటర్యూ లేద’ని అర్ధం.    

టైం రెండయ్యింది. 

  ఇక లాభం లేదనుకుని నాయకుడున్న చోటుకి వెళ్ళేను.  ఆఫీసు ముందు ఏడెనిమిది ఒకేరంగు, ఒకే నంబరు వాహనాలు వున్నాయి.

  ఒకటి కాదు, పది ప్రయత్నాలు చేసేను. అన్ని ఉపాయాలూ వాడేను. ఎన్ని నంగిరి మాటలు మాట్లాడాలో అన్ని నంగిరి మాటలూ మాట్లాడేను. పీఏకి ఎన్నికల ముందటి మాటలు గుర్తుచేసేను. ఆయన మాట్లాడిన స్నేహ భాష గుర్తుచేసేను. తప్పించుకుంటున్నాడు. మాట మారుస్తున్నాడు. ఎవరెవరితోనో ఏదో మాట్లాడుతున్నాడు. నా ఉనికిని గుర్తించనట్టు చేస్తున్నాడు.

   నాలుగవుతోంది.

   ఆ పక్కనే తచ్చాడుతున్న ఓ పార్టీ నాయకుడిని అడిగి చూసేను. ఎన్నికల ముందు నాయకుడి దృష్టిలో పడడానికి నాతో వార్తలు రాయించుకున్న సంగతి అన్యాపదేశంగా గుర్తుచేసేను. అర్ధంకానట్టే జవాబిచ్ఛేడు. ఆయనకి అర్ధమయిందని నాకు అర్ధమయిందని ఆయనకి తెలుస్తూనే ఉంది.

  "మాకే దొరకడం లేదు గురూ అప్పాయింట్మెంట్," అన్నాడు.

   నా ముందునుండే ప్రత్యర్థి పేపర్ల రిపోర్టర్లు ఒకరి తర్వాత ఒకరు వెళుతున్నారు. వచ్ఛేస్తున్నారు. నా ప్రయత్నాలు నేను చేస్తూనే వున్నాను.

ఆరవుతోంది.

   కాన్వాయ్ కి దగ్గరలో నుంచున్న సెక్యూరిటీ ఆఫీసరు ఫోన్ రింగయ్యింది. వాకీ టాకీలో ఏదో మెసేజ్ చెప్పేడు. చుట్టుపక్కల నిల్చుని మాట్లాడుకుంటున్న సెక్యూరిటీ వాళ్ళు వాహనాలెక్కడానికి రెడీ అవుతున్నారు.

   అంటే, ఇక బయలుదేరుతున్నాడు! ఈ రోజుకి ఇక ఇంటర్వ్యూ అవకాశం లేనట్టే. ఈ రోజుతో నాఉద్యోగానికి మూడినట్టే.

    మరో ఐదు నిముషాల్లో చుట్టూ సెక్యూరిటీ వలయంతో బయటకి వచ్చారు, ఆయన తో పాటు ఒకరిద్దరు మంత్రులూ, అధికారులూ -- ఇంకా అప్పటి దాకా ఇంటర్వ్యూ చేసిన వేరే పేపరు జర్నలిస్టు.

    నా వైపు చూసేడు ఆ జర్నలిస్టు. ఆ చూపుకి అర్ధం ఆ చుట్టుపక్కల ఎవరికీ అర్ధం అయే అవకాశం లేదు.

   "ఒరే, అసమర్థుడా. నువ్వు చెయ్యలేదు ఇంటర్వ్యూ, నేను చేసేను," అని.

   "నాకు ఎక్స్ క్లూజివ్  దొరికింది, నీకు దొరకలేదు," అని. 

కానీ, దగ్గరకొస్తూనే, నవ్వుతూ పలకరించి షేక్ హేండ్ ఇచ్చేడు.

    నేనూ పలకరించి చెయ్యి అందిచ్చేను. ఏమీ జరగనట్టుగా నవ్వేను.

    నా నవ్వు చూసి కొంచెం కంగారు పడ్డాడు. నా మొహంలో బాధ లేకపోవడం, ఆందోళన లేకపోవడం, కంగారు లేకపోవడం చూసి కొంచెం తొట్రుపడ్డాడు.

    ఆ జర్నలిస్టుని నన్నూ తోసుకుంటూ సెక్యూరిటీ వాళ్ళు తోవ చేస్తున్నారు నాయకుడు వాహనం ఎక్కడానికి.

   ఆ గుంపులోనే నన్ను చూసేడు. ఇంటర్వ్యూలు చేసే వాళ్ళ లిస్టుని ఆయనే ఫైనలైజ్ చేసి ఉంటాడు. నాపేరు లేకుండా చేసి ఉంటాడు. కానీ, ఆ తొట్రుపాటు, ఆ గిల్ట్ ఫీలింగ్ ఏమాత్రం లేకుండా నా దగ్గరకు వస్తూనే, "ఏం బ్రదర్, ఎలా వున్నారు," అని అడిగేడు. అడుగుతూనే నా భుజమ్మీద చెయ్యివేస్తూ ముందుకు నడిచేడు.

    ఈలోపల సెక్యూరిటీ గార్డు వాహనం ముందు డోర్ తీసి పట్టుకున్నాడు.

  నాకు రగులుతోంది.  గుండెల్లో, కడుపులో కాలుతోంది. కానీ, మనసుని బుద్ధి కంట్రోల్ చేస్తోంది. ఇంటర్వ్యూ లేకుండా వెళ్తే ఎన్ని తిట్లు తినాలో తెలుసు, ఎన్ని సణుగుళ్లు వినాలో తెలుసు.

     "పొద్దుట్నించీ ఇక్కడ వైట్ చేస్తున్నా, మీతో మాట్లాడడానికి," అన్నాను.

"హెలికాఫ్టర్ టైం అవుతోంది. చీకటి పడకముందే వెళ్ళాలి. టైం లేదు. ఇంకోసారి చూద్దాం," అన్నాడు.

    “మరి .....”

    "అయ్యో, ఎవరూ చెప్పలేదే నాకు. కానీ ఇప్పుడు కష్టం. హెలికాఫ్టర్ టైం అవుతోంది. టైం లేదు. ఇంకోసారి చూద్దాం," అన్నాడు.

     తల పట్టుకున్నాను. ఏదో ఒకటి రెండు నిమిషాల టైం దొరికినా (ఇచ్చినా) బాగుండేది. ఇప్పుడెలా? ఈ గడ్డు సమస్యని ఎలా ఎదుర్కోవాలి? ఇంటర్యూ ఎవ్వరికీ దొరకకపొతే అదో తీరు? రెండు పత్రికల్లోవచ్చి మా దగ్గర రాకపోతే ఇక అంతే. “బహుశా రేపే చివరి రొజు ఉద్యోగానికి,” అని అనుకుంటూ ఆఫీసుకి బయల్దేరాను. 

***

    ఆఫీసుకి చేరేసరికి ఏడున్నరయింది. డెస్క్ దగ్గరకి వెళ్లి సిస్టమ్ ఆన్ చేసేను.

    అవతలి వైపునుండి, "ఇంటర్వ్యూ దొరికిందా? హైలైట్స్ ఏంటి? ఎంత పెద్దది కొడతారు," అని అడిగేడు.

   అప్పటికే ఒక నిర్ణయానికి వచ్చి ఉండటంతో, ఆయన కేబిన్ కి వెళ్లి చెప్పేను. డెస్క్ ఇంచార్జ్ ని పిలిపించాడు. గ్రాఫిక్ డిజైనర్ని పిలిపించాడు.

  "నేనెళ్ళి ఇంటర్వ్యూ ఫైల్ చేస్తానని," చెప్పి లేచేను.

***

  కంప్యూటర్ స్క్రీన్ వైపు, నోట్స్ వైపు చూస్తున్నాను. టైమ్ ఎన్నడూ లేనంత వేగంగా నడుస్తోంది. ఇక తప్పదు. ఏదో ఒకటి రాసివ్వక తప్పదు. ఎలాగో ఒకలా రాసివ్వక తప్పదు.ఎలాగోలా ఈరోజు గట్టెక్కించక తప్పదు.         మీటింగులకు వెళ్ళిన రిపోర్టర్లు తమకి అర్ధం అయినంత రాస్తారు. లేకపోతే, వాళ్ళు చెప్పింది తమకి నచ్చినట్టు లేదా తమ పేపర్ కి నచ్చినట్టు అనువదించి రాస్తారు. అది వేరు. కానీ ఇప్పటి నా పరిస్థితి వేరు. అసలే జరగని ఇంటర్యూని రాయాలి.
    కొంత ముదిరిన జర్నలిస్టులకు అది ఏమంత కష్టం కాదు. Journalism is history in a hurry అని అంటారు.

    కానీ నిజానికి, Journalism is fiction in a hurry. వార్తల్ని కథలు కథలుగా తమకి అనుకూలంగా, తమ నాయకుడికి ఇబ్బంది లేకుండా మార్చి రాయడమే జర్నలిజం.

*** 

   ఒక్క క్షణం కళ్ళు మూసుకున్నాను. కళ్ళ ముందు ఉరి తాళ్ళకు వేళాడుతున్న దేహాలు, బీళ్ళు పడ్డ వూళ్ళు, మసకబారిన ఉదయాలు, చారికలు కట్టిన చెంపలు కదిలేయి. నేలనింకిన రక్తపుటేరులు  గుర్తుకొచ్చాయి. కొత్త నగరాలకోసం, ప్రాజెక్టులకోసం వేళ్ళు తెగిన మనుషులు, మునుగుతున్న ఊళ్ళు గుర్తుకొచ్చాయి. వాటిని మరుగునపెట్టే కొత్త కొత్త కథలు  గుర్తొచ్చాయి.
   కళ్ళు తెరిచేను. కొత్త ఫైల్ ఓపెన్ చేసేను.

   ఇక ఏదైతే అదైందని కొట్టడం మొదలు పెట్టేను రిపోర్టు. ఇక ఒకసారి మొదలెట్టేక ఆగకుండా కొడుతునేవున్నాను. ఒక పేజీ నిండగానే కంప్యూటర్ మరో పేజీని తెరుస్తోంది . రెండు, మూడు, నాలుగు, అయిదు  – పేజీలు నిండిపోయాయి. ఇంకా కొడుతూనే వున్నాను.

    రెండున్నర పేజీలకు సరిపడా రిపోర్టులు, బాక్స్ అయిటమ్స్ కొట్టి బాస్ కి పంపించేను. డెస్క్ ఇంచార్జితో కలిసి చదువుకున్నాడు. మధ్యలో ఏమైనా సందేహాలొస్తే అడిగి తెలుసుకున్నాడు.

    “అలా అన్నారా, అవునా అది చేస్తానన్నారా? ” అని అడిగేరు. రిపోర్టులు చదివి వాళ్ళ కళ్ళ చివర్లలో మెరుపులు మెరవడం గమనించేను.

    “అవును, అవును, అవును,” అని చెప్పేను.

    “ఇక వెళ్ళనా,” అని అడిగేను.

   “ఎడిషన్ అయ్యేదాకా వుండొచ్చు కదా,” అన్నట్టు చూసేడు. కానీ నాకు అర్ఢం కానట్టు  మొహం పెట్టి కొంచెం సేపు అటూ ఇటూ తచ్చాడి ఆఫీసు బయట పడ్డాను, అవసరం వుంటే ఫోన్ చేస్తార్లే అనుకుని.

     ఇంటికెళ్ళేసరికి పిల్లలు నిద్రపోయారు, ఎప్పటిలాగానే. నేను పొద్దున్న లేచేసరికి వాళ్ళు స్కూల్ కి వెళ్ళిపోతూ వుంటారు. కాళ్ళూ చేతులు కడుక్కుని పాప పక్కకి పోయి పడుకున్నాను. నేను రావడాన్ని గుర్తించినట్టు నిద్రలోనే అటూ ఇటూ జరిగింది.

***  

     ఎప్పుడు నిద్రపట్టిందో తెలీదు. పొద్దున్నే ఫోన్ మోగడంతో తెలివొచ్చింది. ఫోన్ కట్ చెసేను. అప్పటికే నాలుగైదు మిస్డ్ కాల్స్ వున్నాయి. నిన్నటి పీడకల గుర్తొచ్చింది. దొరకని ఇంటర్యూని మేనేజ్ చెయ్యడం గుర్తొచ్చింది. పేపరు చూసి నాయకుడు ఆఫీసుకి ఫొన్ చేసి వుంటాడా? తిట్లు తినాలో లేకపోతే ఉద్యోగం పొయిందన్న వార్త వినాలో.  గుండెలోకి ఆ క్షణం వెళ్ళిన రక్తం చల్లగా అనిపించింది.

    గుమ్మం దగ్గర పడివున్న పేపర్లను చేతిలోకి తీసుకున్నాను, అందులోంచి మా పేపర్ పైకి తీసేను.

***

    ఎనిమిది కాలమ్ ల బేనర్ -- భూతల స్వర్గం చేస్తా.
    దానికింద దాదాపు సగం పేజీ వార్త.

    రాష్ట్రాన్ని భూతల స్వర్గం చేస్తానని ముఖ్యమంత్రి ప్రకటించారు. మరో వందేళ్ళు తమ పార్టీనే అధికారంలో ఉంటుందని, మన రాష్ట్ర అభివృద్ది రేటే దేశ అభివృద్ది రేటుగా చెప్పుకుంటారని ఆయన అన్నారు.

    అమెరికా, చైనాలు మన రాష్ట్రంతో పోటీ పడేటట్టు చేస్తానని, ఇందుకు అందరూ సహకరించాలని 'తెలుగుప్రజ'కి ఇచ్చిన ప్రత్యేక ఇంటర్వ్యూలో ఆయన అన్నారు.

   "ప్రజాసేవ చెయ్యడానికే నేను పుట్టేనని మా నాన్నమ్మ చెప్పేది. అందుకే ఎలాగైనా అధికారంలో వుండే ఏర్పాటు చేసుకుంటాం. మాకు కొంచెం మెజారిటీ వస్తే భయపడుతూ భయపడుతూ ప్రభుత్వాన్ని నడపను. పక్క పార్టీల ఎమ్మెల్యేలకు   ప్రజాసేవ చేసే అవకాశాన్నిచ్చి ఆ పార్టీలన్నింటినీ  ఖాళీ చేయించి  అందర్నీ మా పార్టీలో చేర్పించేసుకుంటా. అందరం కలిసి ప్రజలని ధనవంతుల్ని చేస్తాం," అని అన్నారు.

    "ఎప్పుడూ ప్రజలకు సేవ చేసే వైపే వుంటాను. మా ప్రభుత్వం రైతులది. రైతులదే మా ప్రభుత్వం. అందుకే రైతులు ఆత్మహత్యలు చేసుకుంటే వాళ్లకి ప్రభుత్వ అధికారిక లాంచనాలతో అంత్యక్రియలు నిర్వహిస్తాం. ఒకవేళ ఎవరైనా ఆత్మహత్యలు చెసుకోవాలనుకుంటే వాళ్ళకి ‘స్వర్ణప్రస్థానం’ పథకం కింద బంగారు ఉరితాడు ఇస్తాం. మేమున్న చోట కరువుండదు.  కరువు గురించి మాట్లాడే వాళ్ళు జాతి వ్యతిరేకులు. కరువుల్ని, వరదల్ని, తుపానుల్ని మేం జయించెస్తాం.  కరువుందని, ఆకలుందని , రోడ్లమీద గోతులున్నాయని మాట్లాడేవాళ్ళు, రాసే వాళ్ళు ప్రజావ్యతిరేకులు. ద్రోహులు," అని అభిప్రాయపడ్డారు.

     "పుట్టిన ప్రతి పసిపాపకి ఓ బంగారు స్పూన్ బహుకరిస్తాను. మహిళలకు వడ్డాణాలు చేయిస్తా. రాష్ట్రంలోని ఈ చివరి నుంచి ఆ చివరివరకు ఫ్లై ఓవర్ కడతాను. కొండలన్నీ చదును చేసి ఆదివాసులకు అపార్ట్ మెంట్లు కట్టిస్తాను. వాళ్ళు ఎన్నాళ్ళు    కొండలమీద గుడిసెలు వేసుకుని బతకాలి. పేదలకి ఏడంతుస్థుల ఇళ్ళు కట్టిస్తా. యువకుల్ని కలెక్టర్లని చేస్తా. యువతుల్ని సీఈవోలని చేస్తా. ఊరికొక విమానాశ్రాయం కట్టిస్తా. ఇవేవీ చెయ్యనివ్వకుండా కొందరు అడ్డుతగులుతున్నారు. రాష్ట్రాన్ని భూతల స్వర్గం చేస్తా," అని గద్గగ స్వరంతో అన్నారు.

     “రైతులు చచ్చిపోతున్నారనీ,  ఇళ్లు లాక్కుంటున్నారనీ,  ఊళ్ళు మునిగిపోతున్నాయనీ, ఉద్యోగాలు దొరకడం లేదని, డబ్బులు తింటున్నామని అన్యాయమైన ఆరోపణలు చేస్తున్నారు.”

......

    వార్త చదవడం ఇంకా అయిపోలేదు, ఫోన్ మోగింది. ఎవరో మంత్రి చేసేరు. మళ్ళీ మోగింది. ఎవరో చేసేరు. మళ్ళీ మోగింది. వేరే పేపర్లలో ఏం వచ్చిందో చూసుకునే టైం  లేకుండా ఫోన్లు వస్తున్నాయి. నాయకుడి పీఏ నుంచి మిస్సెడ్ కాల్ వుంది.

     "నీకు ఇన్ని విషయాలు చెప్పేడు గురూ. మాతో ఏమీ మాట్లాడలేదు. నీతో ఎప్పుడు మాట్లాడారు," అని పక్క పేపర్లో అదే బీట్ కవర్ చేస్తున్న రిపోర్టర్ ఫోన్ చేసేడు.

    కాసేపటికి మా బాస్ నుంచి ఫోన్. "ఎడిటర్ మాట్లాడతారట," అన్నాడు. ఈసారి టోన్ లో అదిలింపు లేదు, అధికారం లేదు. "బాగుందయ్యా. అన్ని పేపర్లలోనూ మన దగ్గర వచ్చిన ఇంటర్వ్యూనే బాగుంది. ఇన్ని విషయాలు ఎవరికీ చెప్పలేదు."

    చేతిలోని పేపర్లను తీసి పక్కకు పడేసి లేచేను.
    నాకు తెలుసు నా ఇంటర్యూకి రిజాయిండర్  యేమీ రాదని.

***
(Appeared in the Special Issue (Short Stories) of Sahitee Godavari - July-December 2016)

One for the road.

ముంజేతిని ఖండించిన నా పిడికిటి కట్టి వదల - చెర

తెలుగు కవుల్లో నాకు అత్యంత ఇష్టమైన కవి చెర.

కేవలం ముప్పై ఎనిమిదేళ్లే బతికినా ఎప్పటికీ నిలిచిపోయే గొప్ప సాహిత్యాన్ని సృష్టించినవాడు. చెర రాసిన ప్రతి అక్షరం, ప్రతి పదం చాలా వాడిగల ఆయుధం. నిప్పులా కణకణ మండే అక్షరాలవి.

ప్రతీ రచనలో రాజ్యంపట్ల పట్టరాని క్రోథమో, రైతుకూలీలు కష్టాన్ని చూసి కదిలిపోయే కరుణో, యువకులపట్ల గొప్ప ఆశనో కనిపిస్తుంది. కవితలు దొంగ స్వాతంత్రాన్ని ఎండగట్టేవి. విప్లవోద్యమాన్ని తలపోసి యువతీ యువకుల్ని కార్యోన్ముఖుల్ని చేసేవి.

మెదడుని కేన్సర్ తొలిచేస్తున్నా ప్రజలపట్ల, ప్రజా పోరాటాలపట్ల ఏమాత్రం నిబద్ధత తగ్గని అక్షరం, ఆలోచన చెరబండరాజుది.........

పూర్తి పాఠం కోసం కింది లింక్ క్లిక్ చెయ్యండి. 

http://virasam.org/article.php?page=351

Bliss, Jasmine Flower (茉莉花)-Chinese Traditional Music

ఏం!

ఏం, రైతులు త్యాగం చెయ్యడం లేదా మనకోసం? మిమ్మల్ని మేపలేక ప్రాణాలు తీసుకుంటున్నారు కదా?
ఏం, వంటిళ్లలో అమ్మలు, అక్కలు, భార్యలు జీవితాలు నాశనం చేసుకోవడం లేదా, మీరు పీకమొయ్యా తినడానికి అన్నీ సమకూర్చడం లేదా?

ఏం, దళిత, బహుజన స్త్రీలు  చీపుర్లు పట్టుకుని రాత్రుళ్ళు రోడ్లన్నీ శుభ్రం చెయ్యడం లేదా? మీరు కొవ్వెక్కి రోడ్డుమీద పడేసిన చెత్తని ఎత్తడం లేదా?
ఏం, ఇంటింటికీ తిరిగి కూరలమ్మడానికి పొద్దున్నే పిల్లల్ని ఇంట్లో వదిలి, నిద్రని త్యాగం చేసి మండీలకు వెళ్లి రావడం లేదా చిరువ్యాపారులు?

ఏం, పగలనకా, రాత్రనకా, ఎండల్లో వానల్లో బళ్ళమీద కొబ్బరి బొండాలు, అరటిపళ్ళూ, జామపళ్ళూ, సీతాఫలాలూ అమ్మే హాకర్ల కష్టం చూడటం లేదా? 

ఏం, కార్పెంటర్లూ, ఎలెక్ట్రీషియన్లూ, ప్లంబర్లూ, మెకానిక్కులూ, కత్తులు సానబెట్టేవారూ, బట్టలు నేసేవారూ, రోడ్లు వేసే కూలీలూ, పాతపేపర్లు కొనే ముసలి వాళ్ళూ, మిమ్మల్ని ఎక్కడెక్కడికో తిప్పే డ్రైవర్లూ, మీరు ఒళ్ళు కొవ్వెక్కి నానా చెత్తా వేస్తే డ్రైనేజీలు నిండిపోతే రెండో ఆలోచన లేకుండా అందులో ములిగే దళిత శ్రామికులూ, మీ ఇళ్లల్లో నానా మాటలూ పడీ, ఇంట్లోవాళ్ళకి ఆరోగ్యం బాగాలేకపోయినా మీ ఇళ్లల్లో చెత్త తీసుకుని వెళ్లే 'చెత్త' వాళ్ళూ  -- వీళ్ళందరూ త్యాగం చెయ్యడం లేదా?

-- వీళ్ళందరూ చాలీ చాలని ఆదాయాలతో పనిచెయ్యడం వల్లనే, వీళ్ళతో గీచి గీచి బేరమాడడం వల్లనే కదా మీ పర్సుల్లో కొన్ని నోట్లు మిగులుతున్నవి? 

--- వీళ్లందరి సామూహిక శ్రమ వల్లనే కదా మీరు హాయిగా తింటున్నారు, హాయిగా రోడ్లమీద ఉమ్ముతున్నారు, ఆలోచన లేకుండా చెత్తవేస్తున్నారు, హాయిగా ఇంట్లోకూచుని బొర్రలు పెంచుకుంటున్నారు. 

-- ఇంత మంది ఇన్ని రకాలుగా త్యాగం చేస్తే, కష్టం పడితే మీరు హాయిగా నిద్రపోతున్నారు. దేశభక్తి గురించి పాఠాలు చెప్పకు. సరిహద్దు దగ్గర నిల్చున్న (కాశ్మిర్లో దుర్మార్గాలకు పాల్పడుతున్న) సైనికుల కుటుంబాలకు అండగా నిల్చుని వాళ్ళు కూడా హాయిగా నిద్రపోడానికి సహాయపడుతున్న వాళ్ళం.

-- వీళ్ళకి ఇప్పుడు కష్టం వస్తే, వీళ్ళకి ఇప్పుడు జీవనోపాధి పొతే, వీళ్ళే ఇప్పుడు దీనంగా క్యూలలో కూచుంటే, దేశభక్తిలేదని మళ్ళీ వాళ్లనే తిడతావేంట్రా దేశభక్తా? 

పూలగుర్తులు

పూలగుర్తులు

కె.వి. కూర్మనాథ్‌

పూలమ్మిన చోటనే కట్టెలమ్మాల్సి వస్తుందని అందరూ చెప్పారు నేను పూల దుకాణం పెడుతుంటే. నేను పట్టిన కుందేలుకు మూడు కాళ్లనే మొండివాణ్ని కాదు.

నా మేలు కోరి చెప్పిన వాళ్ల మాట కాదనలేను. అలాగని నా పుర్రెలో పుట్టిన ఐడియాను చంపుకోలేను. అందుకని ఉభయతారకంగా పూలదుకాణం పెట్టి పక్కనే మొక్కల నర్సరీ కూడా పెట్టాను. Say it with flowers (పూలిచ్చి మీ ప్రేమను ప్రకటించండి) అని షాపుకు పేరు పెట్టాను.

ఇంటర్నెట్‌ లేకపోతే ఎలా ఉండేదో కానీ, దాని పుణ్యమా అని బాగానే సంపాదిస్తున్నాను. ముఖ్యంగా అమెరికా, యూరోపు దేశాల్లో ఉద్యోగాలు చేస్తున్న వాళ్లు తల్లిదండ్రుల్నీ, తోబుట్టువుల్నీ, చుట్టాల్నీ మరిచిపోలేదని చెప్పడానికన్నట్టు పూలు, బొకేలు ఆర్డర్లు పంపేవాళ్లు. అందుకోసం sayitwithflowers అన్న వెబ్‌సైట్‌ ఒకటి ఓపెన్‌ చేసాను.

నా షాపులో నేనందించే సర్వీసులు, మదర్స్‌ డే, ఫాదర్స్‌ డే, బ్రదర్స్‌ డే, చిల్డ్రన్స్‌ డే, వేలంటైన్స్‌ డే ఇట్లాంటి దినాల వివరాలు పెట్టాను. నా వెబ్‌సైట్‌లో రిజిష్టర్‌ చేసుకున్న వాళ్లకు ఆయాదినాల గురించి ఇమెయిల్‌ ఎలర్ట్‌లు పంపే ఏర్పాటు కూడా చేశాను. అందువల్ల అమ్మకాలు జోరుగానే ఉన్నాయి.

పూల షాపులోనే కాదు నర్సరీకి కూడా కస్టమర్లు బాగానే వస్తున్నారు.

మిగతా నర్సరీల్లా కాకుండా నేనేం చేసే వాడినంటే ఏ మొక్క కొంటే బాగుంటుందో చెప్పి కొనిపించే వాడిని. పూల మొక్కల్ని కొనడానికి వచ్చే వాళ్లకు రకరకాల క్రోటన్‌ మొక్కల్ని వాటి ఆకుల అందాల్ని చూపించి కొనిపించే వాడ్ని.

కస్టమర్లతో మాట్లాడి వాళ్ల ఇష్టాయిష్టాలను బట్టి, వాళ్ల ఇళ్ల సైజులు బట్టి మొక్కల్ని సూచించేవాడ్ని. షాపు మధ్యలో రకరకాలుగా మొక్కల్ని అమర్చి చూపించేవాడ్ని. హాలు మధ్యలో మట్టి, ఇత్తడి పళ్లాల్లో నీళ్లు పోసి నాలుగు రకాల పువ్వుల్ని పెడితే ఎంత బాగుంటుందో చూపించి నాలుగైదు రకాల పూలమొక్కల్ని అమ్మేవాడ్ని.

నేను చెప్పేది కొందరికి నచ్చేది. కొందరికి నచ్చేది కాదు. కానీ వాళ్ల ఎంపికలో నేను చూపించే చొరవ మాత్రం నచ్చేది అందరికీ. కరివేపాకు మొక్క కొనడానికి వచ్చిన వాళ్లనీ, ఖరీదైన షోకు మొక్కల్ని కొనడానికి వచ్చే వాళ్లనీ ఒకేలా చూసేవాడ్ని. దాంతో ఊళ్లో మొక్క కావలసిన వాళ్లెవరికైనా ముందు గుర్తుకు వచ్చేది నా షాపే.

షాపు పెట్టిన సంవత్సరంలో చాలమంది కస్టమర్లను చూసాను. బాగా డబ్బుండి టోకున మొక్కల్ని కొనేవాళ్లనీ చూసేను. ఒకే ఒక్క మొక్కని కొన్న వాళ్లనీ చూసాను. కానీ ఒక కస్టమర్‌ మత్రం అర్థమయ్యేవాడు కాదు. ఒకరోజు బంతిమొక్క కొంటే, ఇంకో రెండు రోజుల తర్వాత గులాబి మొక్కలు రెండు కొనేవాడు. కొన్ని సార్లయితే ఐదారు మొక్కలు కొనేవాడు.

అరవై ఏళ్లుంటాయి కావచ్చు. సాదా బట్టలు వేసుకునేవాడు. కొనుక్కున్న మొక్క లేదా మొక్కల్ని గుడ్డ సంచిలో వేసుకు వెళ్లేవాడు.

అతనొచ్చినప్పుడల్లా నా మొక్కల పరిజ్ఞానాన్నంతా ప్రదర్శించడానికి ప్రయత్నించే వాడ్ని. కానీ నా మాటల్ని పట్టించుకోకుండా తను కొనాల్సింది కొనుక్కు వెళ్లేవాడు. నాకు క్రమక్రమంగా ఈ కస్టమర్‌ మీద ఆసక్తి మొదలైంది. అందుకే అతడెప్పుడొచ్చినా ఏం కొన్నా జాగ్రత్తగా గమనించే వాడిని. గమనిస్తున్న కొద్దీ నాకాయన మీద ఉత్సుకత పెరిగిందే గానీ తగ్గలేదు. ఒక్కోసారి వారాల తరబడి వచ్చేవాడు కాదు. అసలు ఇన్ని మొక్కలు ఏం చేస్తున్నాడు? మళ్లీ ఎవరికైనా అమ్ముకుంటున్నాడా?

“ఈసారొచ్చినపుడు అతడిని వెంబడించి వెళ్లాలి” అని అనుకున్నాను.

నేనలా అనుకున్న కొన్ని రోజులకు రానే వచ్చాడు. అయితే ఎప్పటిలా ఒక్కడే కాకుండా ఐదారేళ్ల బాబును వెంట తీసుకొచ్చాడు ఒక రోజు మధ్యాహ్నం. మనిషి ఎప్పటికంటే గంభీరంగా ఉన్నాడారోజు. బంతీ, చామంతీ, గులాబీ – అన్నీ కలిపి ఏకంగా ఎనిమిది మొక్కలు కొన్నాడు.

కౌంటర్లో కూచున్న నా దగ్గర కొచ్చాడు డబ్బులియ్యడానికి. అతను తీసుకున్న మొక్కల్ని చూస్తూ చిన్న కాగితం మీద ఎంతయిందో లెక్కవేసి చెప్పాను. అతను పాంట్‌ జేబులోంచి డబ్బులు తీసి లెక్కపెట్టి నాకు ఇవ్వాల్సినవి తీసిచ్చాడు.

“ఎవరూ? మనవడా?” అనడిగాను.

“అవున”న్నాడు.

నేనేం మాట్లాడకుండానే తనే అన్నాడు. “కూతురు కొడుకు. టౌన్‌లో ఉంటారు. వాడు పుట్టాక ఇదే రావడం”.

కాలర్‌ ఉన్న తెల్లటీషర్ట్‌, నల్లటి నిక్కర్‌ వేసుకున్నాడు.

ఈ పూల మొక్కల షాపులో వాడొక తెల్లగులాబీ పువ్వులా ఉన్నాడు.

“నీ పేరేంటీ?” అనడిగాను.

ముద్దుముద్దు గొంతుతో ‘రమాకాంత్‌’ అన్నాడు.

నాకు రావాల్సిన డబ్బులు తీసుకుని చిల్లర ఇచ్చేను.

డబ్బులు జేబులో పెట్టుకుని షాపు బయటకు నడిచేరిద్దరూ.

వాళ్లలా బయటకు వెళ్లగానే నా అసిస్టెంట్‌ను పిలిచేను. ‘కాసేపు బయటకు వెళ్లొస్తాను, షాపు చూడమ’ని చెప్పి బయటకెళ్లి చూసేను. ఒక చేత్తో మొక్కల సంచిని మరో చేత్తో మనవడి చేతిని అపురూపంగా పట్టుకుని అతడు నెమ్మదిగా నడుచుకుంటూ వెళ్తున్నాడు. వాళ్లు ఇంకొంచెం దూరం వెళ్లేదాకా ఆగి వారిని అనుసరించాను.

టైం నాలుగవుతుంది. పడమరకు వాలుతున్న ఎండలో తాతా మనవళ్ల నీడలు తూర్పున పడుతున్నాయి. మనవడు ఏదో అడిగినట్టున్నాడు, అటువైపు తిరిగి ఏదో చెబుతున్నాడు. తలపైకెత్తి తాత మొహంలోకి చూసి మళ్లీ ఏదో అడిగాడు మనవడు. రోడ్డుమీద వాహనాల చప్పుడులో వాళ్ల మాటలు అక్కడే గాలిలో కలిసిపోతున్నాయి.

వాళ్లలా రెండు మూడు వీథులు దాటి చెరువు పక్క పెంకుటింటి పక్కన ఆగారు. నేపాళం కర్రలతో కట్టిన దడి తలుపు తీసుకుని లోపలికెళ్లారు. వాళ్లు లోపలికెళ్లే దాకా ఆగి నేనూ అటువైపు వెళ్లాను, చెరువువైపు వెళ్తున్నట్టు. వాళ్ల గేటు దగ్గరకు చేరుకోగానే తలతిప్పి వాళ్ల ఇంటివైపు చూసాను. ఇంటిముంది అరుగుమీద రెండు కుర్చీలు ఉన్నాయి. ఒక మూల గాదె ఉంది. మెల్లగా గేటు తీసి లోపలికెళ్లాను. ఇంటి తలుపు సగం తెరచి ఉంది. ఎదురుగా ఉన్న గోడమీద ఒక యువకుడి ఫొటో వేళ్లాడుతోంది.

ఇంటి పక్క ఖాళీ ప్రదేశంలో ఏదో మాటల అలికిడి వినిపించడంతో అటువైపు వెళ్లాను. గోడ దగ్గర ఆగిపోయి చూసాను. దాదాపు ఇల్లెంత ఉందో ఖాళీ ప్రదేశం అంతే ఉంది. అక్కడక్కడా పూల మొక్కలు, చిన్నవీ పెద్దవీ ఉన్నాయి. బుల్లి రమాకాంత్‌ గొంతుకిలా కూచుని సంచిలోంచి మొక్కలు బయటకు తీస్తున్నాడు. పెరట్లోని పాకలోంచి బూరిగె తీసుకొచ్చి మనవడి దగ్గరపెట్టి నుయ్యి దగ్గరకెళ్లి బకెట్‌తో నీళ్లు తీసుకొచ్చాడు తాత.

అక్కడక్కడా నీళ్లు పోసీ చిన్న చిన్న గోతులు తవ్వుతూ ఒక్కొక్క మొక్కా పాతుతున్నారు ఆ ఇద్దరూ. చల్లటి గాలికి ఆ చిన్న పూతోటలో మొక్కలు – రకరకాల రంగులవీ, వాసనలవీ – మెల్లగా హాయిగా విలాసంగా వూగుతున్నాయి.

“వీటికి నువ్వు రోజూ నీళ్లు పోయాలి నువ్వు ఉన్నన్ని రోజులు” అన్నాడు తాతయ్య.

“పోస్తాను గానీ తాతయ్యా, ఇన్ని మొక్కలెందుకు తాతయ్యా,” అనడిగాడు మనవడు.

ఆ ప్రశ్న విన్నాడో లేకపోతే పనిలోపడి ఆ మాటలు పట్టించుకోలేదో తెలీదు కానీ కాసేపు ఏమీ మాట్లాడలేదు తాత. అప్పుడే పాతిన మొక్క మొదలు దగ్గర కొంచెం మట్టి పోసి రెండు చేతులతో ఒత్తాడు.

“అసలిన్ని మొక్కలెందుకు కొన్నావు తాతయ్యా” అని మళ్లీ అడిగాడు రమాకాంత్‌.

“ఈ రోజు పొద్దున్నే ఎనిమిది మంది చనిపోయారు నీ కోసం, నా కోసం. మీ కోసం చనిపోయిన వాళ్ల కోసం మీరేం చేశారని ఎవరైనా అడిగారనుకో, ఇవి చూపిద్దాం. ఇక్కడ పూసే పూలగాలుల్లో వాళ్లు మన కళ్లల్లో మెదుల్తుంటారు,” అన్నాడు తాతయ్య.

అతడి మాటలు వింటూ పెరడంతా చూసాను. సాయంత్రపు నీరెండలో పువ్వులు కొత్త కొత్త రంగులు ప్రకటిస్తున్నాయి. నాకిప్పుడు ఆ మొక్కలు నాకు డబ్బులు కురిపించే చెట్లలాగా అనిపించడం లేదు. కొత్త ప్రాణం పోసుకున్నట్టు తోస్తున్నాయి. ఎవరెవరివో జ్ఞాపకాలకు గుర్తులుగా కనిపిస్తున్నాయి. మెల్లగా బయటకొచ్చి షాపు చేరుకున్నాను.

ఒకరోజు పొద్దున్నే పేపరు తీసి ఒక వార్త చదువుతుంటే అనిపించింది. ఈ రోజు తప్పకుండా అతడు నా షాపుకు వస్తాడనిపించింది. షాపు తెరచిన కాసేపటికి నేననుకున్నట్టుగానే వచ్చాడు. అతడికోసమే రడీగా పెట్టుకున్న గడ్డి గులాబీ మొక్కొకటి తీసి అతడి చేతిలో పెట్టాను. వద్దనలేదు. ఇంకోమొక్క వెతుక్కునే ప్రయత్నమూ చెయ్యలేదు. అతడి కళ్లలోకి చూసాను. ఉబికి వచ్చి కనుగుడ్లపై ఆగిపోయిన కన్నీళ్లు కనిపించాయి.

(మాధవ్‌, రజిత, రవి, ప్రసాద్‌లకు ఇంకా ‘అనేకానేక మందికి) (July, 2007, Online Literary Magazine -- Pranahita)

(Now, for those 31 killed in AOB)

తల్లి భూదేవి - మట్టి మనుషుల జీవితమూ, యుద్ధమూ

ఎన్నో పుస్తకాలు చదువుతాం. కానీ కొన్ని పుస్తకాలు, అందులో కొన్ని పాత్రలు మాత్రం జీవితాంతం వెంటాడుతూంటాయి. అలాటి పుస్తకాలలో ʹతల్లి భూదేవిʹ (Mother Earth) ఒకటి. అలా వెంటాడే పాత్రల్లో తొల్గొనాయ్, అలిమన్ లు.

డెబ్భైల్లో, ఎనభైల్లో విప్లవోద్యమాల్లోకి, వామపక్ష ఉద్యమాల్లోకి వచ్చినవాళ్లు ఈ పుస్తకం చదవకుండా రాలేదంటే ఆశ్చర్యపోనక్కర్లేదు. విప్లసాహిత్య శిబిరాల్లో మొట్టమొదట చదవాల్సిన పుస్తకాల్లో ఈ పుస్తకం ఒకటి. ఒకసారి ఈ పుస్తకం చదివితే ఇందులోని పాత్రలు, తొల్గొనాయ్, అలిమన్, మనకు ఆప్తులు అయిపోతారు. మన నిజ జీవితాల్లో అలాటివాళ్ళు మనకి ఎక్కడో ఓ సారి మనకి తారసపడే వుంటారు. వాళ్ళ మాటలు, వాళ్ళ బాధలు, జీవితమ్మీద, మనుషులమీద ప్రేమతో వాళ్ళు మాట్లాడే మాటలు, సత్యం కోసం వాళ్ళు పడ్డ కష్టాలు -- మరెప్పటికీ మనమీద చెరగని ముద్ర వేస్తాయి.

చింగీజ్ ఐత్ మాతొవ్ ఒకప్పటి సోవియట్ యూనియన్ లోని కిర్గిజ్ ప్రాతానికి చెందిన గొప్ప రచయిత. రష్యన్ విప్లవం విజయవంతమైన తర్వాత పుట్టిన తరానికి చెందిన వాడు. తన ముందరి తరాల రచయితలు, విప్లవానికి, రష్యన్ సమాజానికి దారిచూపించిన మహా రచయితలైన చెహోవ్, గోర్కీ, టాల్ స్టాయ్, మైకోవిస్కి వంటి గొప్ప రచయితల వారసత్వాన్ని కొనసాగించినవాడు..........

The Link to the Original article.

http://virasam.in/article.php?page=283

ఈ పుస్తకం చదివేరా?

http://virasam.in/article.php?page=269

కొందరి రచయితలు రాసిన కొన్ని పుస్తకాలు మహా గ్రంథాలుగా నిలిచిపోతాయి. శ్రీ శ్రీ అనగానే మహాప్రస్థానం, పతంజలి అనగానే వీరబొబ్బిలి, రాజయ్య అనగానే కొలిమంటుకున్నది, జాషువ అనగానే గబ్బిలం, కారా అనగానే యజ్ఞం మనకు గుర్తొస్తాయి. ఈ గుర్తుకురావడం ఎంతవరకూ పోయిందంటే వాళ్ళు రాసిన ఇతర రచనలేవీ రచనలుగా పరిగణించనంతగా. 
దీనివల్ల నష్టం మనకే గానీ వాళ్లకి కాదు. ఒక్క పుస్తకం చదవకుండా వదిలేసామంటే ఒక గొప్ప అనుభవాన్ని వదిలేసుకుంటున్నట్టే. ముఖ్యంగా రచయితలు squander చేసుకుంటున్నది అంతాఇంతా కాదు........

జలగలు

నెలమొత్తం కష్టపడి టైమూ, డబ్బులూ చూసుకుని ఒక్క సినిమా చూద్దామని వెళ్తామా, అదే మన నెత్తిన భస్మాసుర హస్తమవుతుంది. 

రాత్రి తెర కనిపించిన వాళ్ళు పొద్దున్నకల్లా టీవీల్లోకి, హోర్డింగుల మీదికి, పత్రికల్లోకి, ఫేస్బుక్కుల్లోకి, ట్విట్టర్లలోకి ప్రత్యక్షమవుతారు. 

అది కొని దాహం తీర్చుకో, ఈ బట్టలు కొనుక్కో, ఆ టీవీ కొను, ఆ షాపులో బంగారం కొను, ఇక్కడ తాకట్టు పెట్టు, ఫలానా చోట ఇల్లు కొను, ఫలానా పార్టీ వాడికి ఓటెయ్యి, ఈ పౌడరు కొను, ఆ సబ్బు కొను, ఈ నూడుల్స్ తిని చూడు, ఆ లాగు కొనుక్కో, తలకి ఆ కంపెనీ వాడి రంగేసుకో -- అని వెంటాడుతుంటారు. 

వాళ్ళు బహుశ పక్కపక్క ఇళ్లల్లోనే వుంటారు. తరుగు భారం లేని బంగారం కొనమంటాడొకడుడు. తర్వాత తాకట్టుపెట్టమంటాడొకడు. పాత సామాన్లు అమ్మేసి తాజా సామాన్లు కొనుక్కోమంటాడొకడు. ఒకషాపులో బంగారం కొనమని తండ్రి చెప్తాడు, పక్క షాపులో సూట్లు కొనుక్కోమని  కొడుకు చెప్తాడు. అదే షాపులో పట్టుచీరలు కొనుక్కోమని కాబోయే కోడలు చెప్తుంది.

ఇంకొకడు రమ్మీ ఆడమంటాడు, ఇదిగో కొంచెం బోనస్ ఇస్తున్నా ఆడి చూడు మజా వస్తుందంటాడు. ఇంకొకడు చల్ల చల్లటి నూనె కొనుక్కోమంటాడు. మరొకడు మరొకటి అంటాడు.

కొందరు వస్తువులకీ, మరికొందరు పార్టీలకీ ప్రచారం  చేస్తారు. ఆ మురిపాలు చూసి, ఆ హొయలు చూసి, ఆ తొడగట్టే ఆవేశాలు చూసి -- ఇల్లూ, వళ్ళూ పాడు చేసుకుని దివాళా తీసి కుదేలై ఉంటాం మనం. వాళ్లు మాత్రం ఎప్పుడూ తళ తళా మెరుస్తుంటారు. ఎగిరే జుత్తు చూసి, వస్తువుల కోసం వాళ్ళు వడుపుగా చేసే విన్యాసాల గురించి మనం అచ్చెరువొందుతూ జేబులు ఖాళీ చేసుకుంటూ ఉంటాం. కానీ ఏ ఒక్క గాడిద కూడా ఈ నెలంతా వర్షాలు పడ్డాయి, వరదలొచ్చాయి ఏం తిని బతుకుతున్నారు? దిక్కుమాలిన రోడ్లమీదపడి రోజులు ఎలా వెళ్లదీస్తున్నారు? రోజులు గడుస్తున్నాయా? డెంగీ జబ్బుల బారిన పడి మీ పిల్లలు ఎలా లుగుతున్నారు,  అని అడగరు. తొడలుగొట్టరు, గర్జించరు. జాబులు ఇస్తామన్న వారు జాబులు ఇచ్చారా అని అడగరు. 

కానీ, కోకులు తాగండి, నూనెలు వాడండి, నూడుల్స్ తినండి, బంగారం కొనండి, ఆ నాయకుడికి ఓటెయ్యండి  అంటూ వాళ్ళు చేసే ప్రచారం ఆగదు.

మన జేబుల్లో డబ్బులన్నీ వాళ్ళ ఇళ్లలోకి వెళ్లిపోతాయి. మన మీద పెత్తనమంతా వాళ్ళు ప్రచారం చేసిన వస్తువలకి, నాయకులకి వెళ్ళిపోతుంది.
దుర్భరమైన ఈ జీవితం నుంచి కొంచెం సాంత్వన కోసం ఓరోజు సాయంత్రం సినిమాకి వెళ్తాం.